Main Menu

ΙΔΡΥΤΙΚΗ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ

Η ταχύτατη εξέλιξη της τεχνολογίας, έχει δημιουργήσει ένα αναπτυξιακό περιβάλλον που εξαρτάται άμεσα από τη γνώση. Η ίδια η γνώση έχει πλέον συγκεκριμένα χαρακτηριστικά και συναρτάται άμεσα με το χρόνο.
Η σύγχρονη εκπαίδευση, η οποία εδράζεται στη γενική παιδεία, διαφοροποιείται ως προς το είδος των γνώσεων και των ικανοτήτων που πρέπει να προσφέρει στους μαθητές.  Η Εκπαίδευση πλέον όχι μόνο βοηθά την ανάπτυξη και την οικονομία αλλά αποτελεί συστατικό-δομικό στοιχείο της και απαραίτητη προϋπόθεση για την ανάπτυξη της ανταγωνιστικότητας και της παραγωγικότητας μιας χώρας.

Παρά ταύτα η εκπαίδευση στη χώρα μας αδυνατεί να παρακολουθήσει σύγχρονες πρακτικές, ενώ παραμένει σε μεγάλο βαθμό προσανατολισμένη στη δόξα του παρελθόντος, και όχι στην αντιμετώπιση των σύγχρονων αναγκών της πραγματικής ζωής.

Σε όλα σχεδόν τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. η τυπική και η δια βίου Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση κατέχουν εξέχουσα θέση και αποτελούν πεδίο άσκησης αναπτυξιακής πολιτικής. Δεν είναι τυχαίο ότι όλο το οικοδόμημα της πολιτικής της Λισσαβόνας έχει βασικό πυλώνα την Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση, την πιστοποίηση, την κινητικότητα, και την αμοιβαία αναγνώριση προσόντων.

Στον ανεπτυγμένο κόσμο, το πεδίο της Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης, περιλαμβάνει:
•    Την τυπική Τεχνική Επαγγελματική Εκπαίδευση.
•    Την Αρχική Επαγγελματική Κατάρτιση.
•    Τη Συνεχιζόμενη Επαγγελματική Κατάρτιση.
•    Τη Μεταδευτεροβάθμια Επαγγελματική Εκπαίδευση.
•    Τη Μεταδευτεροβάθμια Επαγγελματική Κατάρτιση.
•    Την Ενδοεπιχειρησιακή Κατάρτιση.
•    Την Τριτοβάθμια Εκπαίδευση.

Στην Ελλάδα η εικόνα της Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης είναι διαφορετική, με έντονα σημάδια υποβάθμισης, κοινωνικής απαξίωσης, και αδιαφορίας από την πολιτεία γι΄ αυτήν. Στην έκταση που αυτή προσφέρεται είναι αναχρονιστική και με έλλειψη συγκεκριμένης στοχοθεσίας.

Η υστέρηση της Ελλάδας σε Μεταδευτεροβάθμια Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση έχει αρνητικές συνέπειες στην κοινωνία μας, την οικονομία μας   την ανάπτυξη μας.

Ενώ οι παραδοσιακοί πυλώνες της ελληνικής οικονομίας είναι η ναυτιλία και ο τουρισμός, στον τομέα όμως της τουριστικής και ναυτικής εκπαίδευσης η χώρα μας υστερεί τραγικά.

Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο ποσοστό εγγεγραμμένων φοιτητών, το μεγαλύτερο ποσοστό ανέργων πτυχιούχων Ανώτατης Εκπαίδευσης και την ισχνότερη οικονομία της Ευρωζώνης. Αυτό συμβαίνει επειδή το χαμηλής ανταγωνιστικότητας εργασιακό περιβάλλον της χώρας μας, δεν χρειάζεται αυξημένα τυπικά προσόντα για να λειτουργήσει και επιπλέον επειδή υπάρχει αναντιστοιχία των σπουδών με την αγορά εργασίας. Τα ιδρύματα Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης δεν παρέχουν, σε μεγάλο βαθμό, τις γνώσεις και ικανότητες που απαιτούνται στη σύγχρονη αγορά εργασίας.

Η Ελλάδα διαθέτει μονίμως το μικρότερο ποσοστό επί του ΑΕΠ για την παιδεία σε ολόκληρη την Ε.Ε. και από την κατάσταση αυτή πλήττεται κυρίως η Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση.

Μέχρι και σήμερα οι περισσότεροι Έλληνες πολίτες αδυνατούν να κατανοήσουν την έννοια του τεχνικού πολιτισμού. Ο τεχνοαναλφαβητισμός και η τεχνοφοβία είναι γνωρίσματα που διατρέχουν όλο το κοινωνικό σώμα.
Υπάρχει αρνητική νοοτροπία για καθετί «τεχνικό», έχει καλλιεργηθεί αρνητική νοοτροπία για την «πράξη». Αυτή η νοοτροπία έχει ως αποτέλεσμα να κυριαρχείται το εκπαιδευτικό μας σύστημα από την θεωρητικολογία και τον «αρχαιοκεντρισμό» που έχει ως αποτέλεσμα η χώρα να μην παράγει τίποτα, να μη μπορεί να διαχειριστεί αποτελεσματικά ούτε τον πολιτισμό που έχει κληρονομήσει.

Η Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση, παρά τις επανειλημμένες εκπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις, παραμένει υποβαθμισμένη και σε επίπεδο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης η συντριπτική πλειονότητα των μαθητών που τελειώνει το γυμνάσιο ακολουθεί το γενικό λύκειο, επιζητώντας το πανεπιστημιακό πτυχίο με απώτερο σκοπό το διορισμό στο δημόσιο.  Ο διορισμός στο δημόσιο είναι επιδίωξη των πολλών επειδή δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Ο ιδιωτικός τομέας είναι ισχνός και ο διορισμός στο δημόσιο αποτελεί μονόδρομο, ο οποίος όμως εξυπηρετεί τις γνωστές πελατειακές σχέσεις.

Για να ξεφύγει η χώρα μας από το φαύλο κύκλο της οικονομικής υπανάπτυξης, περιθωριοποίησης,  και του δημοσιονομικού αδιεξόδου θα πρέπει, πρωτίστως,  να αυξήσει την παραγωγική της βάση.
Η αύξηση της παραγωγικής βάσης προϋποθέτει, εκτός των άλλων, ανώτερα, μεσαία και κατώτερα στελέχη της παραγωγής με ειδικές γνώσεις και προσόντα συμβατά με την παραγωγική διαδικασία.
Θα πρέπει λοιπόν να γίνει η «πράξη» ελκυστική, αποδοτική οικονομικά, και σε επίπεδο Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης να αλλάξει ποσοτικά και ποιοτικά η ροή μαθητικού δυναμικού μετά το γυμνάσιο υπέρ της Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης, ώστε να πλησιάσουμε το Ευρωπαϊκό Μ.Ο. Γενικής/ Επαγγελματικής Εκπαίδευσης. Για να συμβούν αυτά στο χώρο της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης η πολιτεία θα πρέπει να ασχοληθεί σοβαρά με την παραμελημένη Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση.
Η χώρα μας οφείλει να βελτιώσει τον παρεχόμενο Επαγγελματικό Προσανατολισμό και να σταματήσει το φαινόμενο ο Σ.Ε.Π.  να αποτελεί την «ώρα του παιδιού» στα σχολεία.

Στην Ελλάδα δεν έχει γίνει μία (1) πανεπιστημιακή σχολή Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης , ενώ έχει ιδρυθεί πλήθος πανεπιστημιακών τμημάτων που οδηγούν «στο πουθενά», τη στιγμή που υπάρχει τεχνολογικό πανεπιστήμιο μέχρι και στην Κύπρο.

Τα φαινόμενα αυτά δεν παρατηρούνται σε τέτοια ένταση στις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Ευρωζώνης.
Η Γερμανία, για παράδειγμα, μια χώρα με ιδιαίτερα μεγάλη ανάπτυξη στο χώρο των επιστημών και της έρευνας, έχει τους λιγότερους φοιτητές Ανώτατης Εκπαίδευσης και την ισχυρότερη οικονομία της Ευρωζώνης. Η χώρα αυτή  έχει αναπτύξει ισχυρή Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση με εγγύηση στην ποιότητα, κάτι που δεν συμβαίνει στην Ελλάδα. Η Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση στη χώρα αυτή είναι ένα «πακέτο» σχολείων, επιχειρήσεων, κράτους, που απαιτεί ποιότητα εργασίας και μόρφωσης σε όλα τα επίπεδα, ενώ δίνει τη δυνατότητα σε όποιον το αποφασίσει να προχωρήσει εκπαιδευτικά από οποιοδήποτε σημείο προς οποιαδήποτε κατεύθυνση.

Η σύγχρονη Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση, σε δευτεροβάθμιο επίπεδο, θα πρέπει να δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα μαθήματα που παρέχουν βασικές επαγγελματικές γνώσεις και δεξιότητες, δηλαδή γνώσεις και δεξιότητες που δεν απαξιώνονται με την πάροδο του χρόνου και οι οποίες θα αποτελούν το σημείο εκκίνησης για μελλοντικές εξειδικεύσεις σε μεταδευτεροβάθμιο επίπεδο. Ταυτόχρονα θα πρέπει να προσφέρει και την απαραίτητη «ευκινησία» στην αγορά εργασίας.

Λόγω της εξειδίκευσης και του ιδιαίτερου χαρακτήρα της, η Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση που παρέχεται από το Υπουργείο Παιδείας Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων και άλλα παραγωγικά υπουργεία, δεν είναι αρκετή για να καλύψει τις αναπτυξιακές ανάγκες της χώρας, παραδοσιακές και νέες.
Εάν η πράσινη ανάπτυξη δεν ευδοκιμήσει στη χώρα μας θα οφείλεται, κυρίως, στην έλλειψη καταρτισμένων στελεχών και σε έλλειψη τεχνολογικής και περιβαλλοντικής παιδείας.
Υπάρχει άμεση ανάγκη για   καινοτόμα προγράμματα και δράσεις σε όλο σχεδόν το πεδίο της  Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης.
Θεωρούμε απαράδεκτο οι Έλληνες μαθητές της Γ΄  γυμνασίου να  καταλαμβάνουν  τις τελευταίες θέσεις στους διεθνείς διαγωνισμούς PISA,  σε ότι αφορά τις αναγνωστικές ικανότητες, τα μαθηματικά και τις φυσικές επιστήμες και επιπλέον η Δευτεροβάθμια Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση να αποτελεί, συνήθως,  το καταφύγιο των αποτυχημένων μαθητών στη γενική παιδεία.

Θεωρούμε αδιανόητο την ανυπαρξία επαγγελματικών δικαιωμάτων, τα οποία είναι απαραίτητα στους απόφοιτους για ομαλή επαγγελματική εξέλιξη, στη Δευτεροβάθμια Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και σε τμήματα Πανεπιστημίων και ΤΕΙ.

Θεωρούμε αδιανόητο να μπορούν οι απόφοιτοι των κολεγίων  να αποκτούν επαγγελματικά δικαιώματα, βάσει της οδηγίας 36/2005, και να μη μπορούν να κάνουν το ίδιο οι απόφοιτοι των ελληνικών πανεπιστημίων και ΤΕΙ.

Για να βοηθήσουμε στην ανάπτυξη της Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης στη χώρα μας ιδρύθηκε η Ε.Ε.Τ.Ε.Κ.

Την πρωτοβουλία για την ίδρυση της Ένωσης πήραν 25 συνεργάτες από τον εκπαιδευτικό χώρο της Ανώτατης Πανεπιστημιακής και Τεχνολογικής Εκπαίδευσης, της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης καθώς και ειδικοί επιστήμονες.  Κοινό χαρακτηριστικό τους γνώρισμα, και ταυτόχρονα έναυσμα της ιδρυτικής τους πρωτοβουλίας, είναι ότι όλοι έχουν μακρά επιστημονική και επαγγελματική θητεία στο πεδίο της  Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης καθώς και αυξημένο ενδιαφέρον για τα τεκταινόμενα στο χώρο αυτό.

Η Ε.Ε.Τ.Ε.Κ. είναι μία μη κερδοσκοπική, μη κυβερνητική επιστημονική Ένωση και ιδρύθηκε με στόχους:
•    Να συμβάλει στην προώθηση της Τεχνολογικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης και Κατάρτισης στην διάδοση της τεχνολογικής κουλτούρας, στην εξάλειψη του τεχνοαναλφαβητισμού και της τεχνοφοβίας.
•    Να συμβάλλει στην κάλυψη των  αναγκών όσων ενδιαφέρονται για την  Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και την Δια Βίου Μάθηση.
•    Τη συμμετοχή της σε επιστημονικό διάλογο και σε υψηλού επιπέδου εκπαιδευτικές ή επιμορφωτικές δραστηριότητες.
•    Τη συνεργασία της με άλλους φορείς επιστημονικούς ή μη που ενδιαφέρονται για την Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση και Κατάρτιση.
•    Τη συνεχή ενημέρωσή, επιμόρφωση και επικαιροποίηση γνώσεων των μελών  της.
•    Την ανάπτυξη των επαγγελματικών ικανοτήτων των μελών της, καθώς και στην ενίσχυση της μεταξύ τους επικοινωνίας, δικτύωσης, συνεργασίας  και αλληλεγγύης.

Η Τεχνολογική Επαγγελματική Εκπαίδευση που αναφέρεται στη παρούσα διακήρυξή μας, καλύπτει μέρος της Δευτεροβάθμιας και Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης και η Επαγγελματική Κατάρτιση την αρχική και τη συνεχιζόμενη. Η Ε.Ε.Τ.Ε.Κ. καλύπτει και το χώρο της Ειδικής Επαγγελματικής Εκπαίδευσης με ρητή διάταξη στο καταστατικό της.

Μέσα σε μικρό χρονικό διάστημα τα μέλη μας πολλαπλασιάστηκαν και μετρούνται πλέον με τριψήφιο αριθμό.